در این پست میخوام در مورد کنکور دکترای سراسری صحبت کنیم که توسط سازمان سنجش برگزار میشه. برای بچه های دانشگاه آزاد، این یکی از دورترین راه ها برای ادامه تحصیله که دلیلشم خودتون میدونید. در کنکور دکترای سراسری شما اول باید در آزمون سازمان سنجش قبول بشید. در این آزمون برای رشته ما از دروس ۱- زبان انگلیسی ۲- استعداد تحصیلی ۳- دروس تخصصی در سطح کارشناسی (معادلات دیفرانسیل، ساختمان گسسته، ساختمان داده، مدار منطقی) ۴- شبکه های پیشرفته در سطح کارشناسی ارشد، سوال طرح میشه. بعد از موفقیت در آزمون، باید در مصاحبه دانشگاه های انتخابی شرکت کنید که مهم ترین مرحله هست و میشه گفت تا حدودی سلیقه ای عمل میشه و برای بچه هایی که لیسانس و فوقشون رو از آزاد گرفتن، عبور از این مرحله بسیار مشکله چون سوابق تحصیلی در مصاحبه تعیین کننده هست.

حالا با مطالب گفته شده، در این پست میخوایم فقط در مورد کنکور دکترای دانشگاه های سراسری بحث کنیم. امیدوارم با نظراتی که دوستان مطرح میکنند، بتونیم کاملا در این مورد صحبت کنیم و نکته ای جا نمونه...

همیشه سعی کردم طوری زندگی کنم که برای رسیدن به چیزهایی که میخواهم، آنقدر تلاش کنم تا به دستشان بیاورم... و حالا دکترا را نشانه گرفته ام!

عصر امروز بی خیال از درس و دانشگاه توی ماشین نشسته بودم و پشت ترافیک در افکار خودم غرق بودم که ناگهان آزاده زنگ زد و خبر تصویب پروپوزالم رو داد! انتظار نداشتم پروپوزالی که در عرض چند شب و خیلی سریع نوشته بودم، اینقد راحت و بی دردسر تصویب بشه و فکر میکردم لااقل نیاز به اصلاحیه داشته باشه! پایان نامه ام در زمینه تحلیل الگوهای رفتاری کاربران سازمان با استفاده از داده کاوی هست و قراره از داده های واقعی سازمان محل کارم استفاده کنم. حالا که پروپوزالم تایید شده و میتونم با خیال راحت روی پایان نامه کار کنم، شاید بخشی از مطالب اینجا رو هم اختصاص بدم به روند کارهایی که برای پایان نامه انجام میدم.

آزاده هم در زمینه جالبی داره کار میکنه و انشاءا... پروپوزالش بزودی تصویب میشه. البته حقشم هست، خیلی بیشتر از من زحمت کشیده

این روزها همه دلتنگ اند، شاید مامان از همه دلتنگ تر و بی تاب تر! انگار همه به این دوری نیازمندیم... زود برمیگردم، مراقب خودتان باشید دوستان عزیز

بعداً نوشت: برگشتم... جمعه ساعت ۹ شب!

اینکه کمتر اینجا می نویسم، ارتباط مستقیم دارد به روتین شدن زندگی من و روزمرگی های آن! و چندان علاقه ای هم به نوشتن روزمرگی هایم ندارم... بنویسم روزها صبح زود میروم سر کار و عصر برمیگردم؟ بنویسم کارم چیست و با چه مسائلی روبرو هستم؟! بنویسم از تکرار زندگی خسته شده ام؟ یا بنویسم پروپوزالم هنوز روی میز مدیرگروه است و در انتظار بررسی! میتوانم بنویسم، مثل هزاران وبلاگی که روزانه با این سبک مطالب سیاه میشوند، نوشته هایی که هیچ هدفی را دنبال نمی کنند و دانستن آنها با ندانستن شان یکی است!

اما بگذار فقط همین اندازه بگویم که این روزها آرامم، آرامشی از جنس پس از طوفان! و قدر آرامشی که نثارم شده است را هم خوب میدانم...

و اما اگه بخوام یک مروری بر سال ۹۰ داشته باشم، باید بگم سال ۹۰ برام سال قشنگی بود و پر از خاطره های شیرین، و همچنین حرص خوردن های زیاد سر چیزای مختلف! از اتفاقای تحصیلی سال گذشته این بود که درسام رو تموم کردم و دیگه دانشگاه رفتن ندارم. پروپوزالم رو هم که یک ماه پیش تحویل گروه دادم و حالا منتظرم تایید بشه تا بعدش روی پایان نامه کار کنم تا حدودی! همچنین از اتفاقای خوب غیردرسی! سال ۹۰ این بود که دایی شدم! :)

در کل نیمه دوم سال گذشته برام خیلی قشنگ بود و خاطرات زیادی دارم ازش. امشب هم عکس هامون رو مرور کردیم و با دیدن هر عکسی لبخند زدیم و خندیدیم از خاطرات خوب سال ۹۰. چقد آخر هفته هایم رو دوس داشتم، و پیاده روی هایمان را، و انرژی گرفتن و خسته نشدن هایمان. و شب های جمعه را، و تست کردن همه فست فودهای شهر را! و جمعه ها و غذاهای خوشمزه اش را!! و شب یلدایی که بدترین شب سال بود! و تصادفی که در جلوی چشم هایمان اتفاق افتاد! و این ماشین تصادفی که آن هم با ما خاطره های زیادی دارد! فراموشت نمیکنم ۹۰ دوست داشتنی! :)